Γράφει ο Ξενής Σαχίνης | Καθηγητής Χαρακτικής Α.Π.Θ. / 2014
Καθώς έχω τη δυνατότητα να παρακολουθώ την εργασία της δημιουργού, δεν μπορώ να μην σημειώσω την φανερή πρόοδο στη σύλληψη και πραγμάτωση του έργου της. Το στοιχείο το οποίο κυριαρχεί στην προτεινόμενη δομή της σκέψης της είναι ο χώρος. Ή καλύτερα, αν θέλετε, το ζωγραφικό πεδίο μέσα στα όρια του οποίου θα αναπτυχθεί η σχέση της εικαστικής ενέργειας με το μύθο που μας προτείνει η καλλιτέχνης και αφορά στην έννοια της μνήμης σχετικά με την ωριμότητα.
Το ενδιαφέρον, λοιπόν, στη διαχείριση της έννοιας του χώρου είναι η όσμωση η οποία παρατηρείται στο επίπεδο της φόρμας και του χρώματος. Στο ενεργειακό πεδίο του χώρου συνυπάρχουν χρωματικές δυνάμεις που αποτελούνται από μη εικονικές φόρμες, μεγάλα νεφελώματα τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με καθαρές εικονικές σημειώσεις μνήμης.
Μέσα σε ένα χρωματικό ανεικονικό σύμπαν τοποθετούνται από την Σμαρώ σημεία εικονικής στήριξης, τα οποία έχουν πέρα από το ρόλο της αντηρίδας και το ρόλο του σεναριογράφου των διαπλοκών στα παιχνίδια της μνήμης. Από τη γενικότητα της έννοιας του χώρου στις προσωπικές ιστορίες της μνήμης, με καταλύτη την ωριμότητα. Αυτό είναι το άνυσμα της εικαστικής σκέψης και πράξης που μας προτείνει σήμερα η Σμαρώ.
Smaro 