Το κείμενο της Σμαρώς για την έκθεση «Οι Αόρατοι της Γης» [Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Αθήνα – Νοέμβριος 2025]
Περιβάλλον σε κίνδυνο και στο επίκεντρο ο άνθρωπος. Αυτή τη φορά αντιμέτωπος με έναν απρόβλεπτο παράγοντα, ως προς την ταχύτητα των εξελίξεων, αλλά απολύτως προβλέψιμο αν αναλογιστεί κανείς όλες τις καθημερινές πρακτικές που εφαρμόζονται τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Και ο παράγοντας αυτός είναι η κλιματική αλλαγή. Συνέχεια ανάγνωσης
Το κείμενο της Σμαρώς για την έκθεση «Mediterranean – Μεσόγειος» [Πόρτο Βαλίτσα, 2019]
Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζω μια δουλειά ζωγραφικής σε ξύλινες επιφάνειες, το οποίο έχει άλλες δυνατότητες σε σχέση με τον καμβά. Επέλεξα ξύλα πολυκαιρισμένα, ακατέργαστα, υλικό δηλαδή που ήδη έχει έρθει σε έντονη επαφή με τη φύση. Συνέχεια ανάγνωσης
Το κείμενο της Σμαρώς για την Έκθεση «Memory – Μνήμη» [Garcon Brasserie, 2014]
Είναι μια νέα ζωγραφική δουλειά, απόλυτη συνέχεια της μέχρι τώρα εικαστικής μου εργασίας, που χαρακτηρίζεται από την επιμονή στα χρώματα και τις απεριόριστες δυνατότητές τους. Είναι μια εικαστική ματιά στο ρόλο της Μνήμης, πώς επηρεάζει την ψυχολογία μας, πως εν τέλει καθορίζει τη ζωή μας. Την ατομική ή ακόμη και τη συλλογική συμπεριφορά. Συνέχεια ανάγνωσης
Το κείμενο της Σμαρώς για την έκθεση «The Four Seasons – Τέσσερις εποχές» [Ξενώνας Μαρέλια, Πολύγυρος Χαλκιδικής, 2012]
Τέσσερις εποχές. Καθεμιά με τα χρώματά της, καθεμιά με τη γοητεία της. Καθεμιά ζωντανή παλέτα, με ποιητικές και απροσδόκητες εμπνεύσεις. Μια φυσική άσκηση χρωματικών συνδυασμών, με εικόνες που τις αποτυπώνω ως εντύπωση και όχι ως πιστή αναπαράσταση. Συνέχεια ανάγνωσης
Tο κείμενο της Sμαρώς για την έκθεση «Innocence – Αθωότητα» [Garcon Brasserie, 2011]
Η συγκεκριμένη ζωγραφική δουλειά μου, απόλυτη συνέχεια της μέχρι τώρα εικαστικής μου εργασίας, είναι μια ματιά σε μια σειρά προβληματισμών για την Αθωότητα ως στάση ζωής, σ’ ένα περιβάλλον που μας επιβάλλει το αντίθετο. Συνέχεια ανάγνωσης
«Η μνήμη είναι ελαστική, ανθεκτική σα λάστιχο. Κάνει πως υποχωρεί και σβήνει, προχωρείς εύπιστος και ύστερα σου εκσφενδονίζεται βίαια και σου τσακίζει τα μούτρα» | Μάρω Βαμβουνάκη, «H μοναξιά είναι από χώμα», 1988
Η συγκεκριμένη δουλειά αποτελεί το δεύτερο μέρος μιας εικαστικής και νοητικής διεργασίας (αθωότητα – σκέψη – μνήμη) που σηματοδοτεί την εξέλιξη του ατόμου, στην πορεία της ζωής (το πρώτο μέρος παρουσιάστηκε στην έκθεση με τίτλο «Innocence», το 2011). Συνέχεια ανάγνωσης
«Τέσσερις εποχές. Καθεμιά με τα χρώματά της, καθεμιά με τη γοητεία της. Καθεμιά ζωντανή παλέτα, με ποιητικές και απροσδόκητες εμπνεύσεις. Μια φυσική άσκηση χρωματικών συνδυασμών, με εικόνες που τις αποτυπώνω ως εντύπωση και όχι ως πιστή αναπαράσταση. Ένα θέμα ονειρικό, με αλληγορίες και νοήματα που παραπέμπουν σε αρχέγονα υπαρξιακά ερωτήματα και σύγχρονους προβληματισμούς. Η πάλη και ο ανταγωνισμός του ζωγράφου με τη φύση.
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησα το 1997 από την Κρατική Σχολή Καλών Τεχνών Saint Etienne και το 1999 από τη Σχολή Καλών Τεχνών Perpignan στη Γαλλία.
Smaro 