Αθωότητα: τρυφερή, ευαίσθητη και οικεία

Γράφει ο Γιάννης Μπόλης / Ιστορικός Τέχνης / Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΚΜΣΤ) / 2011     

Η ενότητα ζωγραφικών έργων που παρουσιάζει η Σμαρώ Τζενανίδου έχει τίτλο Αθωότητα. Ένας κόσμος γαλήνιος και ήρεμος, νοσταλγικός και αρμονικός αναδύεται στη δημιουργία της. Μια δημιουργία τρυφερή, ευαίσθητη και οικεία. Και ταυτόχρονα βαθιά ανθρωποκεντρική.

Στο μεταίχμιο ονείρου και πραγματικότητας, τα τοπία με τις παιδικές μορφές και τα παιχνίδια επανέρχονται σε παραλλαγές, αποκαλύπτοντας την ανάγκη της να αποδώσει τα συγκεκριμένα θέματα κάθε φορά με μια διαφορετική αντίληψη, διερευνώντας και διευρύνοντας τις εκφραστικές τους δυνατότητες. Οι μορφές και τα αντικείμενα πλησιάζουν τον θεατή, αλλά ταυτόχρονα μοιάζουν να αποστασιοποιούνται, να απομακρύνονται και να απομονώνονται, να έχουν τη δική τους αυτόνομη και ξεχωριστή ζωή. Η κάθε σύνθεση λειτουργεί σαν μια οθόνη, ένα ανοιχτό παράθυρο σ’ ένα φασματικό σύμπαν όπου παίζεται ένα «παιχνίδι» ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία, το πραγματικό και το φανταστικό, το ορατό και το αόρατο, τα είδωλα και την αντανάκλασή τους. Το ρομαντικό-λυρικό στοιχείο είναι το στοιχείο εκείνο που διέπει την ατμόσφαιρα των έργων της, η υποβολή των οποίων εντείνεται από τις καθαρά εικαστικές αξίες.

Η ζωγράφος δουλεύει κατευθείαν με το χρώμα, ελεύθερα και δυναμικά, εξπρεσιονιστικά και αφαιρετικά. Η ενεργητική γραφή και η χειρονομία αναδεικνύουν και ισχυροποιούν την αισθητική διάσταση και τον συναισθηματικό χαρακτήρα της δουλειάς της. Τα θέματά της αναπνέουν με άνεση, μεταδίδουν έναν παλλόμενο ρυθμό, επιβάλλονται με την απλότητα και την ισορροπία της οργάνωσής τους, την πλούσια, σε ποιότητες και εντάσεις, χρωματική κλίμακα, το φως, την πυκνότητα, την πλαστικότητα και την υφή του υλικού, την εναλλαγή, τη λάμψη και τη διαύγεια των θερμών και των ψυχρών τόνων, ενώ οι έννοιες της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας, του παιχνιδιού και της αθωότητας βρίσκονται στο υπόβαθρό τους, συνιστούν το νοηματικό πλαίσιο για την προσέγγιση και την αξιολόγησή τους.

Η Σμαρώ Τζενανίδου καταθέτει μια εικαστική πρόταση, αφηγείται και εξομολογείται τις μικρές, προσωπικές της ιστορίες, επικαλείται μια ουσιαστική επικοινωνία, επιθυμεί να αποτυπώσει τη ζωτική σχέση και τις συναντήσεις της με τον κόσμο και τη φύση, να μεταγράψει σε εικόνες τα βιώματα και τις εμπειρίες της, τα αισθήματα και τις σκέψεις της, τις ευαισθησίες και τις αγωνίες της, μ’ έναν πρωτότυπο και ιδιαίτερα λιτό τρόπο, με θέρμη και αγάπη, συγκίνηση, ποιητική διάθεση και καθαρή ματιά.