Το κείμενο της Σμαρώς για την έκθεση «Οι Αόρατοι της Γης» [Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Αθήνα – Νοέμβριος 2025]
Περιβάλλον σε κίνδυνο και στο επίκεντρο ο άνθρωπος. Αυτή τη φορά αντιμέτωπος με έναν απρόβλεπτο παράγοντα, ως προς την ταχύτητα των εξελίξεων, αλλά απολύτως προβλέψιμο αν αναλογιστεί κανείς όλες τις καθημερινές πρακτικές που εφαρμόζονται τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Και ο παράγοντας αυτός είναι η κλιματική αλλαγή.
Δημιουργώντας αυτή τη σειρά έργων, πολλές φορές πέρασε η σκέψη από το μυαλό μου, ότι αυτοί οι ιστορικοί κύκλοι που συνεχώς δημιουργούνται, έχουν φέρει σήμερα τον άνθρωπο στο σημείο να » παλεύει » ξανά, έπειτα από πολλά πολλά χρόνια με τα στοιχεία της φύσης. Το νερό για παράδειγμα ίσως για πρώτη φορά είναι τόσο πολύτιμο αλλά και επικίνδυνο. Κι ένας νέος απειλητικός κύκλος για τον άνθρωπο αρχίζει.
Είναι ο άνθρωπος της κλιματικής αλλαγής, είναι ο μετανάστης του κλίματος.
Αφετηρία για κάθε έργο αποτελεί μια πραγματική εικόνα. Γύρω από αυτήν χτίζεται ένας μικρός κόσμος όπως είναι ή όπως θα θέλαμε να μείνει. Με κίνδυνο και φόβο κάποιες φορές αλλά και με την ελπίδα που πάντα υπάρχει για μια αλλαγή, μια βοήθεια που θα έρθει, μια καινούρια αρχή. Το χρώμα μπορεί να έχει διαφορετικές αναγνώσεις και το έργο συνολικά να δημιουργεί διαφορετικές ερμηνείες.
Αν μπορούσα να εκφράσω τη δική μου προσωπική αγωνία θα έλεγα ότι είμαστε όλοι παιδιά της κλιματικής αλλαγής και ζούμε σε ένα κόσμο που αλλάζει πρόσωπο συνεχώς.
Είμαστε πράγματι μικροί σε ένα τεράστιο κόσμο; Ή μήπως είμαστε πολλοί και αρκετά δυνατοί για να αλλάξουμε αυτή τη νέα κλιματική πραγματικότητα;
Σμαρώ Τζενανίδου, Νοέμβριος 2025
Smaro 