Το κείμενό μου στον κατάλογο της πρώτης της ατομικής έκθεσης με τίτλο «Uranus», το 2002 στην Άθυτο.
Επικοινωνήσαμε μέσω τ’ ουρανού.
Κοιτάξαμε ψηλά και χαζέψαμε το ίδιο σύννεφο, ευχηθήκαμε στο ίδιο αστέρι, πήγαμε βόλτα στο ίδιο φεγγάρι.
Περπινιάν, Βερολίνο, Θεσσαλονίκη, Κωνσταντινούπολη.
Φορές αμέτρητες, ώρες ατελείωτες στρέψαμε το βλέμμα στον ουρανό σε ώρες δύσκολες, ώρες έντονες, ώρες σημαντικές.
Τον ουρανό ατενίζοντας αναρωτηθήκαμε για το αύριο, για τον έρωτα, για τον θάνατο.
Στον ουρανό ψέξαμε το Θείο, στον ουρανό ψάξαμε την παρηγοριά και την ελπίδα.
Παράσταση και αφαίρεση μαζί ο ουρανός, είδαμε σ’ αυτόν χρώματα ακατάληπτα και σχήματα ακαθόριστα για λίγο, συνειδητοποιήσαμε τι θα πει στιγμή.
Παρίσι, Αθήνα, Λονδίνο, Άθυτος.
Μάθαμε το φως να βγαίνει την αυγή, να χάνετε στη νύχτα.
Γυρέψαμε τον ήλιο στα σκοτάδια μας, μετρήσαμε τα όνειρα στα αστέρια.
Τον είδαμε σαν αφετηρία και σαν φινάλε.
Στο τέλος τέλος, απροκάλυπτα, ζωγραφίσαμε τον ουρανό σκαλίζοντας τα μυστικά του, γυρεύοντας τ’ ανερμήνευτα.
Σμαρώ / Άθυτος, 2002
